Pop

Pop w IKEA to nie ten sam temat co era kosmiczna, choć daty się pokrywają. Era kosmiczna mówi o materiale: plastik, formowane bryły, futuryzm. Pop mówi o powierzchni: wzór, kolor, grafika nadrukowana na każdy dostępny tekstylia. Najczęściej Pop nakładało się na konstrukcję skandynawsko-modernistyczną: stelaż buczynowy, ale obicie w wielkokwiatowe gerbery; sofa o niewinnych proporcjach, ale w pomarańczowo-brązowej eksplozji geometrii.

Sygnaturę tego stylu w IKEA postawił Gillis Lundgren z fotelem TAJT z 1972 roku, wykonanym z grubego niebieskiego denimu. Zdjęcie tego fotela trafiło na okładkę katalogu z 1973, zanim ktokolwiek pomyślał, że jeans może być materiałem tapicerskim. Obok TAJT-a stał KONTIKI, leżak nawiązujący do nadmorskich krzeseł szwedzkich, ale w wersji obciągniętej psychodelicznym kwiatem. Tkanina, którą wtedy IKEA kupowała tysiącami metrów u Sven Fristedta, dziś nadal pojawia się jako jego BLÅDHULT z 1979 i kilkadziesiąt podobnych wzorów.

Pop był też estetyką katalogów: duże, płaskie kompozycje fotograficzne, krój pisma w stylu Coopera Blacka, sceny rodzinne w żółtych kuchniach z plakatami op-art na ścianach. To, co zostało po tym okresie w domach naszych rodziców, to przede wszystkim tkaniny i lampy. Bryły uległy modzie, ale wzory drukowane zachowały się w szafach, podszewkach poduszek i firankach, dopóki nie zostały wyrzucone w latach dziewięćdziesiątych.