Lata 90.

W latach 90. estetyka IKEA dojrzała. Jasne drewno brzozowe, czyste linie i minimalistyczna powściągliwość Skandynawii wyparły postmodernistyczne barwy poprzedniej dekady i zaproponowały estetykę, która miała rządzić salonami przez następne ćwierćwiecze.

Kulminacyjnym gestem tej ery był debiut kolekcji IKEA PS w 1995 roku, prezentowanej na targach meblarskich w Mediolanie pod hasłem „Demokratyczny Design”. Osiemnastu młodych skandynawskich projektantów stworzyło zwartą kolekcję o wyrazistym, minimalistycznym charakterze. Thomas Sandell zaprojektował skrzynkową komodę na kółkach. Thomas Eriksson stworzył ikoniczną tarczę zegara inspirowaną pionową częścią starych zegarów podłogowych. Oba projekty były równocześnie użytkowymi przedmiotami i obiektami kolekcjonerskimi; kolekcja PS ustanawiała nowy standard dla tego, czym może być design masowy.

Dekada przyniosła również umocnienie oferty dziecięcej. Knut i Marianne Hagberg, duet projektancki, który trafił do IKEA w 1979 roku i przez następne dekady stworzył ponad dwa tysiące produktów, rozwijali asortyment dla najmłodszych, konsekwentnie łącząc bezpieczeństwo z przystępną ceną. Materiałem dominującym w tej dekadzie była blada sklejka brzozowa i MDF: budżetowe tworzywo, które w rękach sprawnych projektantów nabierało lekkiej skandynawskiej godności.

Kulturowo lata 90. to czas, gdy IKEA przekształcała się z marki meblowej w globalny punkt odniesienia dla stylu życia klasy średniej. Katalog, drukowany w dziesiątkach milionów egzemplarzy w kilkudziesięciu językach, był najszerzej kolportowaną publikacją na świecie, przekraczającą nakładami nawet Biblię. Demokratyczny design przestał być sloganem. Stał się faktem przemysłowym.