Lata 80.

Lata 80. przyniosły IKEA globalne ambicje i postmodernistyczne barwy. To dekada, w której nasycone czerwienie, błękity i żółcie weszły do katalogów, a firma przekroczyła granice Europy Zachodniej i zaczęła otwierać sklepy w Stanach Zjednoczonych i za żelazną kurtyną.

Centralną postacią tej dekady był duński projektant Niels Gammelgaard, który przyszedł do IKEA z radykalnym pytaniem: dlaczego meble muszą wyglądać jak meble? Jego fotel JÄRPEN z 1982 roku był plecionym siedziskiem z grubego drutu metalowego, inspirowanym wózkami sklepowymi. Stał się natychmiastowym hitem wśród nastolatków. Dwa lata później, w 1984 roku, Gammelgaard zaprojektował kanapę MOMENT: stalową siatkę jako podstawę, poduszki w osobnym kartonie, możliwość rozłożenia do płaskiej paczki. Była to pierwsza rozkładana do płaskiej paczki kanapa na świecie, a jej charakter prowokacyjnie kwestionował granicę między meblami domowymi a wyposażeniem szpitalnym. Rutger Andersson dołożył do tej estetyki stojak SMED z 1983 roku: obrotowe haczyki na czarnej, proszkowo lakierowanej podstawie, klasyczny przykład postmodernistycznego podejścia do przedmiotu codziennego użytku.

Ale największą ikoną dekady był projekt poprzedni. Gillis Lundgren zaprojektował regał BILLY jeszcze w 1979 roku, a lata 80. uczyniły go legendą. Prosta modułowa bryła, regulowane półki, cena niedostępna w żadnej innej firmie. BILLY stał się globalnym synonimem domowej biblioteczki. IKEA szacuje, że co pięć sekund sprzedaje jeden egzemplarz.

Katalog IKEA tymczasem stawał się samodzielnym zjawiskiem kulturowym: kolorowym obrazem aspiracji klasy średniej, kolportowanym w dziesiątkach milionów egzemplarzy. Ekspansja na Europę Wschodnią i rynki północnoamerykańskie uczyniła z marki nie szwedzkiego eksportera, lecz globalną instytucję.