Era kosmiczna

Era kosmiczna w IKEA zaczyna się w 1968 roku, kiedy w katalogu pojawia się TROFÉ: krzesło z formowanego poliuretanu w pomarańczowym, żółtym i białym, wyglądające jak skafander astronauty obrócony do góry nogami. To pierwszy moment, w którym firma odrywa się od drewna i sklejki i zaczyna sprzedawać przyszłość. Inspiracja była międzynarodowa: Joe Colombo we Włoszech, Verner Panton w Danii, Eero Aarnio w Finlandii pokazali, że plastik może być meblem. IKEA dorzuciła do tego cenę dostępną dla szwedzkiego stażysty.

Lata 1968-1974 to złoty okres tego stylu: TROFÉ, IMPALA, JIMMY, pierwsze wcielenia MILA wykonane z polistyrenu, kuliste lampy z pleksiglasu. Estetyka jest jednoznaczna: brak ostrych krawędzi, kolory podstawowe nasycone do granic, formy wzięte z hełmów, śmigłowców i animacji Hanna-Barbera. Te przedmioty są optymistyczne w sposób, którego IKEA nigdy więcej nie powtórzyła. Wierzyły, że jutro będzie kosmiczne.

Kryzys naftowy 1973 roku zakończył erę kosmiczną w IKEA niemal natychmiast. Cena polipropylenu i poliuretanu wystrzeliła, marża zniknęła, a kolejne kolekcje wróciły do drewna. Pozostałości tej epoki, głównie TROFÉ i IMPALA, są dziś jednymi z najbardziej poszukiwanych obiektów IKEA na rynku vintage, częściowo dlatego, że tak niewiele przetrwało: plastik z lat siedemdziesiątych pęka, żółknie, rozpada się. Ironicznie, najbardziej futurystyczne meble firmy okazały się najmniej trwałe.