Postmodernizm

Postmodernizm wszedł do IKEA okrężną drogą. Memphis Ettore Sottsassa, manifest skierowany przeciwko surowemu modernizmowi i głoszący, że meble mogą być cytatem, żartem, kolażem, pojawił się w Mediolanie w 1981 roku. IKEA, firma masowa, nie miała powodu, żeby Memphis kupować bezpośrednio. Ale jego echo trafiło do oferty w postaci kolorowych laminatów, niesymetrycznych nóg, klipsów w stylu lat pięćdziesiątych przyklejonych do mebli skądinąd zupełnie funkcjonalistycznych. Knut i Marianne Hagberg robili to najczęściej.

Druga, dyscyplinowana fala postmodernizmu w IKEA przyszła w 1995 roku razem z linią IKEA PS, projektem zaprezentowanym na Salonie Mediolańskim pod hasłem “Democratic Design”. PS było postmodernistyczne w bardziej myślącej formie: zegar Thomasa Erikssona w kształcie dziurki od klucza, krzesła i stoliki ironicznie cytujące lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte, a przede wszystkim świadomość, że mebel jest też komunikatem. Linia trwała w wielu odsłonach do około 2005 roku i wracała później jako Nytillverkad.

To styl o najmniejszej spójności wizualnej w archiwum (postmodernizm z definicji odmawia jednego języka), ale o największej spójności intencji. Każdy obiekt w tej kategorii zadaje to samo pytanie: czy mebel musi być poważny. IKEA, firma kojarzona z lekko nudną szwedzkością, w tych przedmiotach pozwoliła sobie na chwilową ironię. Większość z nich była drukowana w stosunkowo małych nakładach i dziś, nawet po dwudziestu latach, wciąż wygląda świeżo, bo nigdy nie próbowała być ponadczasowa.