Allmoge

Allmoge to szwedzkie słowo określające ludowe: chłopskie meble, ręcznie malowane skrzynie posagowe, ławy kuchenne z bejcowanej sosny w odcieniu falunrött, dekoracje malowane techniką kurbits z prowincji Dalarna. IKEA przez całe lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte sprzedawała tę estetykę jako kontrę do funkcjonalistycznej szarości reszty oferty. Gdy KONTIKI i TAJT zajmowały okładki, w środku katalogu czekały zestawy LEKSVIK, KORPILOMBOLO, SVALÖV: ciężka sosna, kute żelazne zawiasy, czerwona farba kazeinowa.

To nie był pastisz. Kamprad pochodził ze Småland i pamiętał te meble z domu rodzinnego. Allmoge w katalogu pełniło funkcję narodowej kotwicy, kiedy reszta oferty zaczynała wyglądać zbyt międzynarodowo. Strony otwierające katalogi z lat siedemdziesiątych przedstawiały “Hej hemma”, wnętrza inscenizowane jak na pocztówce ze szwedzkiej wsi, z dywanami trasmatta i porcelaną dalarskiego konia. To była tożsamościowa deklaracja sprzedawana razem z meblami.

Estetycznie allmoge sprzeciwia się wszystkim pozostałym stylom w archiwum: jest ciężkie tam, gdzie modernizm jest lekki, ozdobne tam, gdzie hi-tech jest nagi, tradycyjne tam, gdzie postmodernizm jest ironiczny. To także najbardziej trwała linia w historii IKEA. HEMNES, LEKSVIK, FJELL i ich potomkowie do dziś sprzedają się w milionach, niezmienione w sednie od czterech dekad. Polskie domy lat osiemdziesiątych były nimi zalane.