Lata 70.

Lata 70. to dekada, w której IKEA zaczęła dostarczać swoje obietnice w masowej skali. Pomarańcze, brązy i oliwkowe zielenie zalewały szwedzkie mieszkania, a filozofia demokratycznego designu stawała się towarem eksportowym.

Fundament tej filozofii położył Gillis Lundgren, czwarty pracownik firmy. Już w 1956 roku odpiłował nogi stołu kawowego, żeby zmieścić go na płasko w samochodzie. To przypadkowe odkrycie odmieniło branżę: płaska paczka stała się nie tylko rozwiązaniem logistycznym, ale estetyczną i ideologiczną deklaracją. W latach 70. zasada działała już w pełni. W 1971 roku Lundgren zaprojektował fotel IMPALA: futurystyczną, niskoprofilową bryłę na chromowanych nogach. Rok później denim obił fotel TAJT, który trafił na okładkę katalogu z 1973 roku. Oba projekty oddawały ducha kontrkulturowej dekady: swobodę, kolor, odrzucenie mieszczańskiej powagi.

Najważniejszym produktem dekady okazał się fotel zaprojektowany przez japońskiego projektanta Noboru Nakamurę. Współpracował z IKEA od 1973 roku. Stworzył POEM, fornirowaną giętą konstrukcję ze sklejki, czerpiącą z tradycji Aalto i Mathssona. W 1976 roku trafił do sprzedaży i natychmiast znalazł się na okładce katalogu z 1977 roku. W 1992 przemianowano go na POÄNG, ale charakter nadały mu właśnie lata 70. Pod koniec dekady, w 1979 roku, Nakamura zaprojektował też kanapę KLIPPAN: wąską, łatwą w transporcie, z pralnymi pokrowcami. Powstała na prośbę ówczesnego product developera Larsa Engmana o mebel odporny na codzienne użytkowanie przez rodziny z dziećmi.

Kulturowym kontekstem był post-1968 ferment w Szwecji: egalitarne ideały, rosnąca klasa średnia i przekonanie, że piękny dom nie powinien być przywilejem zamożnych. Płaskie paczki w żółto-niebieskim magazynie były równocześnie odpowiedzią na pytanie o cenę i manifestem demokratycznego smaku.